Garść myśli człowieka wierzącego

Jezus powiedział do Arcykapłanów i starszych ludu: Posłuchajcie innej przypowieści!

Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy zobaczywszy syna mówili do siebie: To jest dziedzic; chodźcie zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami? Rzekli Mu: Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze. Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi. Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.

Rozważanie o Ewangelii:

Pewien bogaty szlachcic zaprosił do siebie na obiad znakomitego bajkopisarza Jana de la Fontaine'a (1621-1695) w przekonaniu, że będzie on zabawnymi historyjkami zabawiał całe towarzystwo. Tymczasem poeta nic nie mówił, a po zjedzeniu obiadu wstał od stołu, skłonił się gospodarzowi i oświadczył, że musi iść do Akademii. - Ależ ma pan jeszcze dużo czasu - rzekł mu gospodarz. Na co bajkopisarz: - Wiem o tym i dlatego pójdę dłuższą drogą. Przewrotność nigdy nie popłaca, bo wcześniej czy później prawda wyjdzie na jaw. Nie da się bowiem żyć wciąż w zakłamaniu i iluzji, że można każdego oszukać lub żyć na czyjeś konto. Kłamstwo zawsze ma krótkie nogi, a odbudowanie zaufania to długa droga okupiona często wieloma wyrzeczeniami. Warto zatem żyć uczciwie ze swojej pracy rąk, aby świadectwem pociągać innych ludzi do konkretnego działania i współpracy. Jezus pouczał wciąż, że nasze czyny, zwłaszcza te złe, wcześniej czy później obrócą się przeciwko nam i zbiorą swoje żniwo. Każdy bowiem zły czyn zawsze domaga się sprawiedliwości. Równowaga w naszym życiu to nie tylko prawo przyrody, ale przede wszystkim balansu i równowagi, której każdy pragnie w swoim życiu. Bez tego nie da się normalnie egzystować, a nasze życie przypomina piekło. Dlatego warto być szczerym każdego dnia, bo to przybliża nas do Boga, drugiego człowieka i siebie samego. To daje siłę i energię do pójścia przed siebie.

Parafia Św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Ociece